Pierwsza rocznica śmierci Kellyego Morana

Największe sukcesy odnosił w latach osiemdziesiątych dwudziestego wieku. Zdobył dwa złote medale drużynowych mistrzostw świata, trzy razy był w finałach IMŚ i za każdym razem był czwarty. W swym debiucie w roku 1979 na Stadionie Śląskim w Chorzowie, gdy jako dziewiętnastolatek przegrał dopiero w wyścigu barażowym o brązowy medal z Anglikiem Michaelem Lee oraz w roku 1982 na torze amerykańskim Coliseum w Los Angeles i 1984 roku na stadionie Ullevi w Göteborgu. Był również czterokrotnym finalistą MŚP. W ligach zagranicznych startował wyłącznie w Wielkiej Brytanii.

Do szpitala w Indio trafił w styczniu 2010 roku w stanie krytycznym. Lekarze nie dawali mu wielu szans na przezycie, lecz jego stan się poprawił.
Po kilku dniach został wypisany z oddziału intensywnej terapii. Do 11 lutego 2010 przebywał w hospicjum Dom Odyssey w Palm Desert w Kalifornii, z którego został wypisany do domu. Później wrócił do hospicjum, gdzie zmarł w wyniku komplikacji z rozedmą płuc.

Osiągnięcia:

Indywidualne Mistrzostwa Świata

    1979 - Polska Chorzów - 4 miejsce - 11+2 pkt
    1982 - Stany Zjednoczone Los Angeles - 4 miejsce - 11 pkt
    1984 - Szwecja Göteborg - 4 miejsce - 11 pkt

Drużynowe Mistrzostwa Świata

    1982 - Wielka Brytania Londyn - 1 miejsce - 10 pkt
    1983 - Dania Vojens - 3 miejsce - 6 pkt
    1984 - Polska Leszno - 3 miejsce - 5 pkt
    1987 - Dania Fredericia, Wielka Brytania Coventry, Czechosłowacja Praga - 3 miejsce - 14 pkt
    1988 - Stany Zjednoczone Long Beach - 2 miejsce - 5 pkt
    1989 - Wielka Brytania Bradford - 4 miejsce - 6 pkt
    1990 - Czechosłowacja Pardubice - 1 miejsce - 12 pkt

Mistrzostwa Świata Par

    1979 - Dania Vojens - 5 miejsce - nie startował w finale, bo doznał kontuzję tuż przed zawodami
    1986 - Niemcy Zachodnie Pocking - 2 miejsce - 23+4 pkt
    1987 - Czechosłowacja Pardubice - 3 miejsce - 18 pkt
    1990 - Niemcy Zachodnie Landshut - 6 miejsce - 13 pkt

IM USA:    1983, 1984